Nasze metody pracy – odkrywanie potencjału każdego dziecka
W naszym przedszkolu łączymy kilka sprawdzonych metod wychowawczo-dydaktycznych, aby wspierać wszechstronny rozwój maluchów. Inspirujemy się Marią Montessori, stawiając na samodzielność i naturalną ciekawość, korzystamy z elementów Pozytywnej Dyscypliny, by uczyć dzieci wyrażania emocji oraz odpowiedzialności, a także prowadzimy Trening Umiejętności Społecznych, wspierający budowanie relacji i pewności siebie. Stosujemy również Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, aby rozwijać sprawność fizyczną i świadomość własnego ciała, oraz wprowadzamy Metodę Dobrego Startu Marty Bogdanowicz, pomagającą w przygotowaniu do nauki czytania i pisania.
Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółowym opisem naszych metod!
METODA MARII MONTESSORI – ELEMENTY
- nauka nakrywania do stołu oraz sprzątanie po posiłku
- samodzielne przygotowywanie posiłku ( 2x w tygodniu stół szwedzki – dzieci samodzielnie bądź przy niewielkiej pomocy nauczyciela przygotowują sobie posiłek – kanapki podczas śniadania
- wspieranie w samodzielnym ubieraniu się, rozbieraniu z odzieży wierzchniej oraz samodzielnym wiązaniu obuwia
- dzieci uczą się odkładania rzeczy na swoje miejsce oraz dbania o porządek w sali
- poszczególne pomoce występują tylko w jednym egzemplarzu co uczy dzieci cierpliwości i czekania na swoją kolej
- łączenie się grup (zróżnicowanie wiekowe) co wpływa na to, że dziecko nawiązuje relacje ze względu na zainteresowania a nie ze względu na rok swojego urodzenia
- młodsze dzieci uczą się od starszych a te starsze pomagają młodszym w ich codziennym funkcjonowaniu
- każde dziecko jest traktowane jako indywidualna jednostka – dostosowywanie pracy z dzieckiem pod jego predyspozycje i preferencje
- dawanie możliwości wyboru
- wychodzenie na świeże powietrze przez cały rok, niezależnie od pogody
- zasada swobodnego wyboru – w Sali przedszkolnej wszystkie materiały są zawsze dostępne i ułożone tematycznie na półkach w zasięgu ręki dziecka, gdzie dziecko samodzielnie podejmuje decyzję z którym materiałem będzie pracować
- każde dziecko ma w Sali swoje miejsce i swoją szafkę
- czas relaksacji „lekcje ciszy” ćwiczenia ciszy, które pomagają dziecku odnaleźć spokój i wyciszyć się, zachowywać się ciszej co powoduje, że łatwiej im się uczy.
POZYTYWNA DYSCYPLINA – ELEMENTY
- pozytywne wyznaczanie dzieciom reguł – tworzenie kodeksu grupy
- kształtowanie postaw, które uważamy za ważne – nauka korzystania ze zwrotów grzecznościowych jak: PROSZĘ, DZIĘKUJĘ, PREZPRASZAM, DZIEŃ DOBRY, DO WIDZENIA
- akceptacja uczuć i emocji dziecka: powstanie miejsca wyciszenia, okazywanie wyrozumiałości i danie dziecku wyboru jak chce sobie z nimi poradzić
- nauka umiejętności dostrzegania emocji własnych oraz innych ludzi, samoregulacja i zarządzane zachowaniem : prowadzenie zajęć i rozmów o uczuciach i emocjach , pokazywanie co dzieci mogą zrobić w zaistniałej sytuacji
- zamiana poleceń i nakazów na pytania
- nauka rozwiązywania konfliktów za pomocą społecznego porozumiewania się, a nie stosowania aktów agresji
POZYTYWNA DYSCYPLINA – ELEMENTY
- prowadzenie zajęć po przez sposób wykonywania konkretnych zadań
- usprawnianie współpracy i śmiałości
- organizowanie imprez okolicznościowych, wydarzeń z udziałem rodziców, dziadków itp. dzięki czemu dzieci mają okazję zmierzenia się ze swoimi lękami / stresami takimi jak ; NIEŚMIAŁOŚĆ, WSTYDLIWOŚĆ, KŁOPOT PRZED WYSTĄPIENIAMI PUBLICZNYMI, EKSPOZYCJĄ SPOŁECZNĄ
- wspieranie dzieci które mają problemy z normami społecznymi, nadmiernym pobudzeniem, samokontrolą po przez wsparcie psychologiczne oraz zajęcia z nim przeprowadzane w formie indywidualnej oraz grupowej
METODA W. SHERBORNE
METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO – ELEMENTY
- prowadzenie zabaw ruchowych, które wpływają na świadomość własnego ciała, świadomość przestrzeni i działania w niej, dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi kontaktu.
- wybrane zabawy są proste i oparte na naturalnej zabawie dziecka z dorosłym
- dziecko ćwicząc wraz ze swoim nauczycielem bądź kolegą z grupy uczy się koordynacji ruchów, współpracy, nawiązywania kontaktu, nabiera zaufania do siebie i nauczyciela
- zajęcia rytmiczne oraz taneczne
METODA DOBREGO STARTU MARTY BOGDANOWICZ – ELEMENTY
- aktywizowanie rozwoju funkcji psychomotorycznych i ich integracji co stwarza warunki prawidłowego procesu uczenia się czytania oraz pisania. Wprowadzanie liter odbywa się zazwyczaj w 3 aspektach :
- WZROKOWYM ( wzory graficzne) SŁUCHU ( np. piosenka) MOTORYKI ( odtwarzanie wzorów)
- zajęcia prowadzone są według stałego schematu :
- ZAJĘCIA WPROWADZAJĄCE
- ZAJĘCIA WŁAŚCIWE : – ćwiczenia ruchowe (usprawniają analizator kinestetyczno-ruchowy) – ćwiczenia ruchowo-słuchowe (angażujące analizator kinestetyczno-ruchowy i słuchowy) – ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe ( usprawniające analizator kinestetyczno-ruchowy, słuchowy i wzrokowy)
- ZAKOŃCZENIE ZAJĘĆ
Ad 1. Zajęcia wprowadzające
Są to ćwiczenia orientacyjno-porządkowe koncentrujące uwagę na rozpoczynających się zadaniach:
- zbiórka w szeregu, dwuszeregu, marsz przy muzyce,
- ćwiczenia o charakterze „musztry” – postawy baczność, spocznij, zwrot w lewo, w prawo, w tył, ćwiczenia korekcyjne postawy ciała, ćwiczenia w orientacji w lewej i prawej stronie schematów ciała i przestrzeni,
- różne sposoby powitania poprzez podawanie rąk, salutowanie, powitanie paluszków, czyli zestawianie odpowiadających sobie palców prawej i lewej ręki witających się osób (ćwiczenia orientacji w schemacie ciała, usprawnianie motoryki rąk)
- słuchanie (w pozycji siedzącej) piosenki, która będzie towarzyszyła wszystkim ćwiczeniom wykonywanym podczas tych zajęć oraz rozmowa na jej temat. Prowadzący zwraca uwagę na sposób wypowiadania się dzieci, prawidłowe formułowanie wypowiedzi, sens i poprawność wymowy.
Ad 2. Zajęcia właściwe
Pierwszy ich etap to ćwiczenia ruchowe o charakterze usprawniającym i relaksacyjnym w zależności od treści piosenki, która będzie towarzyszyła w dalszym ciągu zajęć (naśladowanie zwierząt, pojazdów, gry na instrumentach), dzieci wykonują ruchy całymi kończynami, dłońmi, stopami.
Zgodnie z podstawową zasadą pedagogiki: przechodzenie od ćwiczeń łatwych do trudnych, ćwiczenia ruchowe należy zaczynać od dużej motoryki-kształcenia ruchów całego ciała, do motoryki małej-usprawniania ruchów rąk. Polecane jest najpierw wykonywanie ćwiczenia jedną kończyną (lewą lub prawą), potem obiema rękami, w celu kształcenia koordynacji ruchów, a następnie na przemian, zmieniając tempo na szybkie lub powolne.
Oprócz ćwiczeń usprawniających precyzję i koordynację ruchów, należy wprowadzić ćwiczenia ruchowe, relaksacyjne, zmniejszające nadmierne napięcie mięśniowe (luźne wymachy, skłony, krążenia, przeciąganie), będące przyczyną małej elastyczności ruchów szybkiego męczenia się i wolnego tempa pracy.
Podczas ćwiczeń ruchowych utrwalamy orientację w schemacie ciała i przestrzeni, stosując polecenia słowne: lewo-prawo, góra-dół-bok, przed-za, tył-przód.
Wśród ćwiczeń ruchowych można też wyróżnić takie ćwiczenia usprawniające ruchy rąk, jak naśladowanie różnych modeli układania i zestawiania dłoni i palców np. figa, pstrykanie palcami, zestawianie dłoni i palców naśladujących dzwonek, zabawę w odszukiwanie „brakującego” palca.
Celem ćwiczeń ruchowych jest usprawnianie czynności analizatora kinestetyczno-ruchowego, a zatem kształcenie motoryki i rozwijanie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.
Drugi etap zajęć właściwych są ćwiczenia ruchowo-słuchowe czyli ćwiczenia ruchowe z dołączonym elementem muzycznym-piosenka, wierszyk, wyliczanka. Odbywają się one w postawie siedzącej i polegają na rytmicznym uderzaniu pięścią, dłonią lub palcami w leżący przed dzieckiem woreczek z piaskiem i wystukiwanie w ten sposób rytmu śpiewanej piosenki. Najłatwiejsze są ćwiczenia pięścią, dlatego też od nich należy rozpoczynać. Najpierw uderzamy stroną wewnętrzną, zewnętrzną i brzegiem dłoni, na końcu zaś palcami co sprawia największą trudność, gdyż wymaga coraz większej precyzji ruchów. Pamiętając o konieczności stopniowania trudności, rozpoczynamy od ćwiczeń jedną ręką, potem obiema, początkowo dotykając woreczka w tym samym miejscu. Kolejnym utrudnieniem jest przemieszczanie w przestrzeni, czyli wystukiwanie rytmu od lewej do prawej, tam i z powrotem, od końców do wewnątrz. Jest to ćwiczenie trudne, zwłaszcza przy wykonywaniu obiema rękami, ponieważ każda z nich porusza się w innym kierunku. Dla ułatwienia można na początku ćwiczeń stosować głośne liczenie zamiast piosenki. Po zakończeniu ćwiczeń na woreczkach można przejść do ćwiczeń ruchów całego ciała, powiązanych ze śpiewaną piosenką (np. ilustracja ruchem treści piosenki).
Ćwiczenia ruchowo-słuchowe kształcą percepcję i elastyczność ruchów, koordynację ruchów obu rąk, a więc usprawniają funkcjonowanie analizatora kinestetyczno-ruchowego. Element muzyczny i rytmiczny, rozwijając percepcję słuchową i poczucie rytmu, aktywizują czynność analizatora słuchowego. Ćwiczenia uwzględniające kierunki przestrzeni, połączone z nazywaniem stron ciała, rozwijają koordynację słuchowo-ruchową, kształcą orientację w lewej i prawej stronie ciała i w przestrzeni.
Trzeci etap zajęć właściwych-zasadniczą część Metody Dobrego Startu stanowią ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe.
Podstawę ćwiczeń stanowią wzory graficzne, prezentowane w kolejności uwzględniającej zasadę stopniowania trudności. Najpierw występują wzory zawierające linie pionowe, pionowe i poziome, ukośne, łamane, figury geometryczne (koło, kwadrat, prostokąt, trójkąt), na końcu linie krzywe, wymagające przy odtwarzaniu największej precyzji ruchów.
Do wzorów dobrane są piosenki, których rytm jest zgodny z układem elementów we wzorze. Ćwiczenia polegają na odtwarzaniu ruchem (element ruchowy), wzorów graficznych (element wzrokowy) w rytm jednocześnie śpiewanej piosenki (element słuchowy).
Kolejne etapy ćwiczeń ruchowo-słuchowo-wzrokowych są następujące:
1.) Demonstracja wzoru,
2.) Wodzenie palcem po wzorze,
3.) Odtwarzanie wzoru w powietrzu,
4.) Odtwarzanie wzoru w powietrzu z pamięci,
5.) Odtwarzanie wzoru przez wodzenie po powierzchni stołu,
6.) Odtwarzanie wzoru na tackach z piaskiem,
7.) Odtwarzanie wzoru na dużym arkuszu papieru kredą lub węglem,
8.) Odtwarzanie wzoru pędzlem na kartce,
9.) Odtwarzanie wzoru w liniaturze zeszytu za pomocą ołówka i długopisu.
Wzory graficzne, które same w sobie nic nie oznaczają, w połączeniu z piosenką, której stają się symbolem, przyzwyczajają dzieci do posługiwania się symbolami, co ma szczególne znaczenie przy nauce czytania, pisania i liczenia (np. abstrakcyjny kształt „a” zaczyna oznaczać określony dźwięk, konkretną głoskę).
Ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe kształtują najbardziej wszechstronne funkcje psychomotoryczne.
W pierwszej fazie ćwiczeń obrazy wzrok, utrwala prawidłową orientację, rozwija analizę i syntezę wzrokową.
Ad 3. Zakończenie zajęć
Ma charakter ćwiczeń słuchowo-ruchowych, prowadzonych w formie zabawy, usprawniających jednocześnie motorykę, percepcję słuchową oraz orientację w lewej i prawej stronie schematu ciała. Mają one na celu relaksację i rozładowanie napięcia powstałego na skutek intensywnych ćwiczeń.
